Nie będzie o nauce - o tej już było sporo i jeszcze będzie. W końcu sesja pełną parą już od przyszłego tygodnia, a jej przedsmak poczułam już w zeszłym tygodniu.
Będzie o życiu.
Już kilka sytuacji w moim, Naszym, życiu było, kiedy przytulałam się do M. i mówiłam Mu jak się cieszę, że to właśnie Jego mam. I taka jest prawda. On, to najlepsze co mogło mnie w życiu spotkać, pomimo tego, że nie zawsze jest tak kolorowo. Nigdy się nie zastanawiałam jak to jest mieć partnera z innego kraju, innej religii. Jakoś nigdy nawet nie pomyślałam, bym mogła się w takiej sytuacji znaleźć. Ale też mówią, że miłość nie wybiera. I przecież na całym świecie jest tyle właśnie takich par (tych szczęśliwych, i tych mniej szczęśliwych). I tak jest też w przypadku A. Poleciała do Anglii, poznała pewnego Marokańczyka i zakochała się. Dzieli ich olbrzymia odległość, ona tu w Polsce, on w Anglii. Nie powiedziała rodzicom w obawie, że nie zrozumieją. A teraz piętrzą się przed nimi problemy. Jemu kończy się wiza, i albo wróci do Maroka i już nie wróci, albo ożeni się i tym samym będzie mógł zostać w Anglii. Ciężka sytuacja, chciałabym A. jakoś pomóc, ale wiem, że mogę tylko być. Albo aż być. Siedzieć obok, wysłuchać, pomilczeć. Bo co mogę więcej?
Zastanawiam się czasami, czy gdybym ja była w podobnej sytuacji, czy moi rodzice by zrozumieli. Nie wiem. Wiem, że A. jest bardzo ciężko, chyba każdemu w takiej sytuacji byłoby ciężko.